Blog #11 Zieke dreumes

snot, snot en nog eens snot

‘He Rocci, hang niet zo! Ga gewoon even spelen nu!’ Rocci loopt jammerend naar zijn speelgoed keukentje en roert wat met zijn garde in een pannetje. Na nog niet eens een minuut komt hij weer naar me toe en gebaart dat ik hem moet optillen. Ik zucht, maar til hem toch op. Hij wijst naar de tv. ‘Zullen we maar een filmpje kijken dan?’ Ik pak de afstandsbediening en klik Netflix aan. Ik zet Rocci op de bank en hij begint te hoesten. Ik leg mijn hand op zijn hoofd en vind hem toch wat warm aanvoelen. Ik ga naast hem zitten en hij begint weer te hoesten. ‘Wel je hand voor je mond als je hoest.’ Terwijl ik dat zeg doe ik het voor. Hij begint te lachen. Hij hoest nep en doet zijn hand voor mijn mond. Ik begin ook te lachen. ‘Nee, niet voor mijn mond, voor je eigen mond.’ Ondertussen zet ik Pepa Big aan en geef ik hem zijn speen. Hij speelt met zijn haar en zit helemaal in de tv. Overigens vind ik Pepa Big echt heel stom. Pepa is een hele irritante varken, en haar broertje George huilt alleen maar. Maar Rocci vindt het leuk, dat is belangrijker.

Na ongeveer tien minuten is hij het zat. Robin zet de tv uit en we besluiten hem toch even te temperaturen. De thermometer geeft 37.8 aan. Toch een verhoging dus. Inmiddels zit zijn neusje ook vol met snot. Robin geeft hem wat hoestdrank en smeert zijn rugje in met Luuf. Ik pak nog wat te drinken voor hem en we besluiten hem in bed te leggen. Het is pas 11 uur ’s ochtends en meestal gaat hij pas rond 13 uur slapen, maar hij is zo moe van al dat snotteren en gehoest, dat we besluiten om hem nu al in bed te leggen. Hij valt vrijwel direct in slaap. Dat betekend mama tijd!

Na ruim anderhalf uur wordt hij huilend wakker. Arm kind, het hoesten neemt alleen maar toe en zijn neus zit nu echt helemaal dicht. We geven hem wat neusspray en een beetje hoestdrank, misschien dat het helpt. Verder op de dag drinkt hij gelukkig goed. Eten gaat wat moeizaam, maar dat is eigenlijk niks nieuws. Gelukkig speelt hij weer en is hij weer zichzelf. Het hoesten is er wel nog steeds. Dat wordt eigenlijk alleen maar erger. Soms moet hij zo erg hoesten dat hij daarna naar adem moet snakken.

Het is inmiddels avond en we zitten in twijfel om misschien toch de dokter te bellen. Maar vanaf wanneer bel je de dokter? Je wilt namelijk ook niet zo een overbezorgde moeder zijn die om elk klein dingetje de dokter al belt. We besluiten het nog even aan te kijken. Het avond eten gaat er op zich wel in, niet anders dan normaal. Het is nou eenmaal geen goede eter. Vroeger wel, toen vond hij alles lekker. Misschien is dit wel een fase. Een Danoontje gaat er in ieder geval zeker in. Inmiddels zit hij helemaal onder. ‘Volgens mij is het tijd om in bad te gaan!’ Roep ik. Hij weet sinds kort wat er gaat gebeuren wanneer we het woordje ‘bad’ zeggen. Hij wordt dan dol enthousiast. Ik til hem uit zijn stoel en zet hem op de grond. Hij rent gelijk richting de badkamer. Eenmaal in de badkamer hangt hij al aan de rand van het bad. ‘Je kleren moeten toch eerst uit?’ Hij kijkt me aan en kijkt daarna naar zijn trui. Hij sjort er wat aan. Ik help hem met uitkleden en laat ondertussen alvast het water lopen. Ik doe zijn luier af. Een dikke plas luier, dat is goed, dat betekend dat hij genoeg vocht binnen krijgt. Ik zet hem in bad en geef hem wat speelgoed.

Zieke dreumes

Badderen heeft hij altijd al leuk gevonden. Tot nu toe is het een echte waterrat. Denk ook maar niet dat je hem na vijf minuten er al uit mag halen! Hij speelt met zijn speelgoed en zit helemaal in zijn eigen wereldje. Na ongeveer tien minuten is het toch wel een keer tijd om hem eruit te halen. Ik droog hem af en ondertussen maakt Robin zijn papfles klaar. Ik doe zijn pyjama aan en kam zijn haar. Hij drinkt zijn papfles op en dan is het half 8 ’s avonds, een mooie tijd om naar bed te gaan. Robin leest nog snel een verhaaltje voor en ook nu valt hij vrijwel snel in slaap.

Tijd voor een Netflix avondje. We zetten onze serie aan en horen Rocci verder niet meer. Totdat we zelf naar bed gaan. In zijn slaap is hij aan het woelen en aan het jammeren. Ook het hoesten blijft maar door gaan. Na een uur zijn we het zat om elke keer uit bed te moeten en nemen we hem bij ons in bed. Hij gloeit helemaal. We besluiten hem eerst nog even te temperaturen. En inderdaad, bijna 40 graden koorts. We geven hem nurofen, dat is vloeibare ibuprofen speciaal voor kinderen, we twijfelen of we de dokter bellen, maar besluiten toch om te gaan slapen, in ieder geval, om het te proberen. Ook tussen ons in ligt hij nog bijna een uur te woelen, maar valt daarna toch rond 3 uur in slaap.

Amper 3 uur later, om 6 uur ’s ochtends is hij alweer wakker. Wat een nacht! We proberen het nog even te rekken en uiteindelijk om kwart voor 7 gaan we eruit. Normaal gesproken gaan we er om en om uit. De ene dag blijft Robin liggen, de andere dag blijf ik nog even liggen. Maar omdat we toch niet zo een goed gevoel hadden over Rocci zijn we er allebei maar uitgegaan. ‘Ik ga toch de dokter even bellen hoor.’ Robin pakt haar telefoon. Ze heeft een afspraak gemaakt om 10 voor 11 ’s ochtends. Omdat Robin aan het werk is, zij is gastouder, besluit ik om te gaan. Dat red ik nog wel voordat ik zelf moet werken.

Bij de dokter mogen we gelijk doorlopen. Ze vraagt wat er precies is en neemt zijn temperatuur op. Natuurlijk is zijn temperatuur bij de dokter gewoon normaal. Geen verhoging, dus ook geen koorts. Gelukkig maar natuurlijk. Verder luistert ze naar zijn longen, kijkt in zijn oortjes en in zijn keel. Gelukkig verder geen longontsteking, alleen een virus. Ze geeft als advies om gewoon voor het slapen gaan een zetpil te geven en af en toe een hap pure honing, dit schijnt toch het beste te helpen in plaats van hoestdrank. Verder gewoon even aankijken, mocht de koorts wel aanhouden dan moesten we gewoon weer even bellen. Opgelucht rijden we weer naar huis.

Omdat een dreumes zich nog niet zo goed kan uiten vind ik ze altijd extra zielig als ze iets hebben. Maar gelukkig gaat het nu alweer een stuk beter. De honing helpt absoluut. Hij hoest al een stuk minder. Al is hij wel nog lekker aan het snottebellen.

Zieke dreumes Kleenex

2 reacties to “Blog #11 Zieke dreumes”

Author's gravatar

Heel veel beterschap voor de kleine man. Nooit leuk als ze zo ziek zijn. Maar extra knuffelen met hem.

    Author's gravatar

    Dank je wel! Het gaat gelukkig al een stuk beter met hem!

Geef een reactie