Blog #4 Fontanel

Een baby heeft een grote en een kleine fontanel. De grote fontanel ligt vlak boven het voorhoofd en de kleine fontanel ligt ter hoogte van de kruin. Een fontanel is een opening tussen twee schedelplaten. Deze schedelplaten groeien tot ongeveer 18 maanden naar elkaar toe. De rede dat deze nog openstaat heeft te maken met het feit dat de schedel door de bekken moet tijdens de bevalling. Als er ruimte is tussen de verschillende schedelbeenderen, is er de mogelijkheid om de diameter van de schedel wat te verkleinen, namelijk door de schedelbeenderen wat over elkaar te laten schuiven. De fontanellen geven de hersenen van de baby ruimte om te groeien. Wanneer deze voor 6 maanden al dicht groeit is het verstandig om de jeugdarts te raadplegen. Dit kan namelijk achterstand in ontwikkelen met zich mee brengen, of een geestelijke achterstand. Dit alles is afhankelijk van welke naden te vroeg zijn dicht gegroeid. Met die informatie ga ik jullie verder niet lastigvallen, want het zijn er nog al wat (dat heb ik net namelijk even opgezocht) Bij Rocci leek dit wel het geval te zijn. Er werd gedacht dat zijn grote fontanel te snel dicht groeide.

Rocci lag graag met zijn hoofdje naar rechts. Hierdoor kreeg hij een voorkeurshouding en dus ook afplatting. Zo zijn wij bij de kinderfysio terecht gekomen. Daar leerden we oefeningen om Rocci ook met zijn hoofdje naar links te laten slapen.

De oefeningen waren vrij simpel. We moesten hem op zijn rug en op zijn buik leggen en hem benaderen aan zijn linkerkant. Eigenlijk alles wat vaker links van hem doen. Dit ging goed en zijn voorkeurshouding werd al snel minder. Hij sliep zelfs heel wisselend, de ene keer links en de andere keer rechts. Hier was de kinderfysio heel blij mee, maar ze constateerde wel wat anders. Zijn grote fontanel was erg klein voor zijn leeftijd en zijn hoofdje hield een rare vorm aan. Geen afplatting meer, maar wel leek het of een deel van zijn voorhoofd meer naar voren stond. We werden geadviseerd om naar de huisarts te gaan om er toch even naar te laten kijken. Het hoofdje van Rocci werd goed gemeten volgens de plagiocefalometrie methode. Door middel van een thermoplast bandje wordt een afdruk gemaakt van de omtrek van het hoofd. Deze meting konden we meenemen naar de huisarts.

Vervolgens gaf de kinderfysio ons de tip om even te google’en naar snel dichtgroeiende fontanellen. Dat is echt de slechtste tip die je kan geven aan bezorgde ouders. Ook aan niet bezorgde ouders trouwens, want als je dat al niet was, dan word je dat wel als je gaat google’en. Mijn tip: nooit iets google’en als het gaat om lichamelijke of geestelijke problemen. Gewoon naar de dokter gaan als je het niet vertrouwt. Google kan nogal overdrijven.

Na dus toch wat gegoogled te hebben maakten wij ons inderdaad nog meer zorgen dan we al deden. Dus snel een afspraak gemaakt bij de huisarts.

Bij de huisarts maakten ze zich niet zo heel veel zorgen, maar omdat zij er toch iets minder verstand van hebben dan een kinderarts werden we voor de zekerheid doorverwezen naar het ziekenhuis. Daar hebben ze hem van top tot teen onderzocht. Ze wilden alleen geen foto’s van zijn hoofd laten maken omdat hij krap 3 maanden was. De stralingen die van een röntgenfoto komen zijn dan nog te schadelijk.

Verder maakten ze zich eigenlijk ook vrij weinig zorgen omdat hij zich verbazingwekkend goed ontwikkelde en goed bij de tijd was. Grappig dat de arts totaal geen paniek heeft (misschien omdat zij niks google’en maar gewoon geleerd hebben). Omdat wij die bezorgdheid wel hadden mochten we drie maanden later voor controle terug komen. Omdat hij dan zes maanden is was het maken van foto’s iets minder schadelijk.

Dan duren drie maanden best lang, want ondanks alle geruststellende woorden van de kinderarts waren wij toch nog steeds bezorgd. Niet alleen door onze grote vriend Google, maar ook door de vorm van zijn hoofd die nog steeds niet afgenomen was.

Drie maanden later heeft de arts hem weer van top tot teen gecontroleerd en was de arts nog steeds niet in paniek. Omdat ze wist dat wij wel nog lichtelijk in paniek waren wilde ze toch foto’s maken. Ik mocht mee om Rocci vast te houden en een beetje af te leiden. Dat laatste was niet nodig, want hij vond het maar al te interessant al dat apparatuur. Ik bestond eigenlijk min of meer even niet.

Na een paar weken kregen we de uitslag. Waar het eigenlijk allemaal op neer kwam is dat de kinderfysio ons veel te bang heeft gemaakt. Bedankt! Ik doe nu lullig over haar, maar al met al ben ik blij hoe ze gehandeld heeft, stel dat het wel goed mis was met Rocci, dan waren we er in ieder geval op tijd bij dankzij haar. Verder was ze ook erg aardig. En Rocci vond haar ook erg aardig! Niks aan de hand dus, zijn schedel zag er goed uit, hij groeide goed, hij ontwikkelde goed, geen paniek. Geen stress. Geen lichamelijke of geestelijke achterstand. Gewoon een gezond vrolijk mannetje.

Geef een reactie